16.11.07

Hear ye the words of the Star Goddess


I who am the beauty of the green earth,
and the white moon among the
stars,
and the mystery of the waters, call unto thy soul:
Arise, and
come unto me.
For I am the soul of nature,
who gives life to the
universe.
From Me all things proceed,
and unto Me all things must
return;
and before My face, beloved of gods and of men,
let thine
innermost divine self be enfolded in the rapture of the infinite.
Let
My worship be within the heart that rejoices;
for behold, all acts of love
and pleasure are My rituals.
And therefore let there be beauty and
strength,
power and compassion,
honor and humility,
mirth and reverence
within you.
And thou who thinkest to seek Me,
know that thy seeking and
yearning
shall avail thee not unless thou knowest the Mystery:
that if
that which thou seekest thou findest not within thee,
thou wilt never find
it without.
For behold,
I have been with thee from the beginning;
and I
am that which is attained
at the end of desire.


- from Doreen Valiente's Charge of the Goddess -



Wicca

posted by elafini

21.10.07

Η μπαλάντα του Βασιλιά των Κορακιών


σε λίγο, σε λίγο είπε ο πατέρας μου
σε λίγο δεν θα είσαι πια δική μας
ο βασιλιάς των κορακιών ξέρει πολύ καλά
ποιά είναι τα ωραιότερα άνθη

ο ιερέας γνώριζε καλά τα εγκόσμια
αν και προσευχόταν και χτύπαγε τις καμπάνες του
ο βασιλιάς των κορακιών άναψε τρία κεριά
ο ιερέας είπε πως ήταν καλά

τα χέρια της ήταν χαλαρά
κι ας έλεγε πως με αγαπούσε τόσο
ο βασιλιάς των κορακιών άπλωσε το χέρι του
κι εκείνη με άφησε με έναν αναστεναγμό

τούτη η γη είναι πολύ ρηχή
ζωγραφισμένη στον ουρανό
και τρέμει σαν την ανεμοδαρμένη βροχή
όταν περνάει ο βασιλιάς των κορακιών

για πάντα, για πάντα
σε ικετεύω να με θυμάσαι
μέσα στους βάλτους και κάτω από τ' αστέρια
με την ακόλαστη συντροφιά του βασιλιά...



Ο Βασιλιάς των Κορακιών είχε τη συνήθεια να απαγάγει άντρες και γυναίκες και να τους παίρνει να ζήσουν στο κάστρο του στις Άλλες Χώρες.
Σύμφωνα με την Αγγλική παράδοση, ο Βασιλιάς των Κορακιών κυβερνούσε τρία βασίλεια:
το πρώτο ήταν το Βασίλειο της Βόρειας Αγγλίας και άλλα δύο που ονομάζονταν "Βασίλεια των "Άλλων Τόπων". Το ένα ήταν τμήμα της Χώρας των Ξωτικών και το άλλο πιστεύεται πως ήταν μια χώρα στην άλλη άκρη της Κόλασης, που ονομαζόταν και "Πικρή Χώρα". Οι εχθροί του Βασιλιά έλεγαν πως του την είχε εκμισθώσει ο Λούσιφερ.



από το μυθιστόρημα της Susanna Clarke,

Οι δύο μάγοι και ο Βασιλιάς των Κορακιών




The Crow - Resurrection

posted by elafini

16.10.07

Άλιστερ Κρόουλεϊ.


Ο Χειρότερος Άνθρωπος του Κόσμου.

Το μεγάλο Θηρίο.

Αυτοί είναι οι δύο κύριοι χαρακτηρισμοί με τους οποίους στόλισε ο όχλος ένα άνθρωπο εμφανώς μπροστά από την εποχή του.

Αποκρυφιστής, συγγραφέας, φιλόσοφος, μυστικιστής, σκακιστής, αναρριχητής, ποιητής, ζωγράφος, αστρολόγος, κοινωνικός κριτής και - φυσικά - ηδονιστής και ενθουσιώδης δοκιμαστής διάφορων ναρκωτικών.

Και μόνο η θέα του άψυχου σώματος της μόλις 5 ωρών αδελφής στο οποίο τον υπέβαλε ο πατέρας του αρκούσε για να αναστατώσει τον χαρακτήρα του.

Αν σε αυτό προσθέσουμε τον θρησκευτικό φανατισμό της οικογένειας, ε, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος.

Για να δούμε πότε επιτέλους αυτή η τεράστια μορφή θα λάβει την αναγνώριση που της αξίζει.

Κυρίως όσο αφορά στο έργο του, που εκτείνεται στην ποίηση, το θέατρο και το δοκίμιο.

Εκτός, φυσικά αυτής που του απέδωσε ο Ozzy Osbourne.


Mr. Crowley

Mr. Crowley, what went on in your head
(Oh) Mr. Crowley, did you talk to the dead
Your lifestyle to me seemed so tragic
With the thrill of it all
You fooled all the people with magic
(Yeah)You waited on Satan's call

Mr. Charming, did you think you were pure
Mr. Alarming, in nocturnal rapport
Uncovering things that were sacred, manifest on this earth
(Oh)Conceived in the eye of a secret
Yeah, they scattered the afterbirth


Mr. Crowley, won't you ride my white horse?
Mr. Crowley, it's symbolic of course
Approaching a time that is classic
I hear that maidens call
Approaching a time that is drastic
Standing with their backs to the wall


Was it polemically said
I wanna know what you meant
I wanna know
I wanna know what you meant, yeah!


posted by Pan


12.10.07

Μαγεία ή πραγματικότητα ?


Καμιά μαγεία δεν μπορεί να αλλάξει ένα πράγμα σε κάτι άλλο
που δεν υφίσταται ήδη...

η επινοητικότητα της μεταμόρφωσης
στην καρδιά της μαγείας βασίζεται,
στην αναγνώριση και όχι στη δημιουργία...


"The last unicorn : Magic as metaphor"

posted by elafini

24.9.07

ΑΠΟ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Τρεις νύχτες στη σειρά, τρία όνειρα:

1. Φοβόμουν μη σε χάσω και σ'έχασα...
2. Φοβόμουν μη φύγεις και έφυγες...
3. Σου είπα "Σ'αγαπάω πολύ" και θύμωσες...

Τρεις μέρες στη σειρά, τρεις εφιάλτες:

1. Δεν ήθελες να με αγγίζεις
2. Δεν ήθελες να μου μιλάς
3. Δεν ήθελες να με δεις

Ένα πρωί, ένα ξύπνημα:

1. Δεν το αξίζω.




posted by παπί



15.9.07

Θαλπωρή και δάκρυ



Άκουα το δάκρυ να ψηλαφεί μ’ αγωνία τους τοίχους, το πάτωμα, τη στέγη.

Άνοιξα μια τρύπα στον ουρανό να διαρρήξει χρώματα και ήχους λύπης.

Ήσουν εκεί, έτοιμη ν’ ανασάνεις τον λιγοστό αέρα της κίνησης μου και με κείνον στα στήθη ν’ ανέβεις ψηλά ν’ ακουμπήσεις με τα χέρια τον ουρανό κι απ’ τ’ άνοιγμα του ψηλότερα ακόμα να φθάσεις.

Κ’ ήσουν τάχα δυνατή ή ετοιμόρροπη;

Είχες τάχα το δάκρυ εκείνο φυλαγμένο στην ψυχή να σ’ οδηγεί στις αποδράσεις;

Μόνο που εγώ, σ’ ένιωθα να περνάς λιγοστεμένη απ’ τα ελάχιστα της ζωής κι οργισμένη από τα δύσκολα .

Είχες εκείνο τον ήλιο καρφιτσωμένο στα μαλλιά κι ένα μικρό σα σμαράγδι χαμόγελο να μουσκεύει απ’ τα δάκρυα.

Έκανα να μιλήσω, να ρωτήσω τ’ όνομά σου.

Το κατάλαβες.

«Θαλπωρή», είπες, και «δάκρυ» κι ανέβηκες στο καράβι της νύχτας καθώς εκείνο βυθίζοντας στο σκοτάδι και χάθηκες…


posted by ήχος

9.9.07

μετά το όνειρο..



















Κ
ι έτσι σηκώθηκα..

Ζωντάνεψα τις αξίες και τις έκανα πνοή.

Κοίταξα τη μέρα κατάματα
και της φώναξα :
"εγώ είμαι παιδί της νύχτας..¨.


posted by ion



Get this widget | Share | Track details

31.8.07

Ζείς;


Ξύπνησες τα χαράματα, άνοιξες τα παντζούρια
Ψηλά – ουράνιες φωτιές, κάτω – ποτάμι αίμα
Εξέτασες το σώμα σου, ανέπαφος ακόμα
Ντύθηκες με το θάρρος σου και βγήκες να παλέψεις
ΠΙΣΩ! Ονειρευόσουν

Ξύπνησες τα χαράματα, άνοιξες τα παντζούρια
Μάσκες που περπατούσανε, βέλη καραδοκούσαν
Μπλεγμένος με τα πλήθη που ανίδεα πηγαίναν
Γέμισες τα πνευμόνια σου και κραύγασες “Ξυπνήστε”
ΠΙΣΩ! Ονειρευόσουν

Ξυπνάς απομεσήμερο και μένεις στο σκοτάδι
Λίγος καφές, λίγος καπνός μέσα στην παραζάλη
Έξω τα πάντα ήρεμα, τα ίδια και τα ίδια
Σα να μην έγινε το χθες, το αύριο το ξέρεις
Εμπρός! Είν’ η ζωή σου

posted by 2Σx2

15.8.07

Like wild horses...


Him that i love
i wish to be free...
even from me...

posted by elafini



12.8.07



Πέταγμα της κουκουβάγιας σε δάσος γεμάτο trolls,

νύχτες πλημμυρισμένες από τον ιδρώτα του μυαλού σου

Κραυγή της αγωνίας στην ολοκλήρωση

και αίμα από τη σάρκα της ψυχής μου στα χείλη σου,

έπαθλο του έρωτα μας…


Σελίδες γραμμένες σε ένα απόγευμα, με τον ήλιο να κάνει νάζια

σαν τους χρωματισμούς της κόρης των ματιών σου


όνειρα βγαλμένα από κήπους στρωμένους με χίλιων λογιών λουλούδια και ανθούς του κορμιού σου…


Το όνειρο της ζωής μου μαζί σου και του κόσμου

μέσα από τα μάτια σου…





posted by dimosthenis

6.8.07

όνειρο














έχω ένα όνειρο
πάντα μίσο ανάμεσα σε ιδρωμένες σκέψεις ξυπνάει τον ύπνο μου διαλύεται μέσα μου αφήνοντας με παράξενα αποπροσανατολισμένη παράξενα πάντα ποτισμένη με ανάγκη για ξένα από τα ίδια
έχω ένα όνειρο που δεν το αφήνω γιατί ποτέ δεν το άγγιξα

Μ
όνο αυτό με κουβαλάει.
όχι εγώ.


posted by ion

26.7.07

Road to nowhere...

Φοβάμαι μήπως τα όνειρά μου
πραγματοποιηθούν,
όταν εγώ θα πάψω
να ονειρεύομαι...


Posted by elafini

17.7.07



















Κοιτάζω το ρολόι κρεμασμένη πάνω στον πάγκο. Σχεδόν πέντε. Τα μάτια μου καίνε λες και έχουν άμμο μέσα τους και κάθε που τα τρίβω καίνε περισσότερο, σχεδόν όπως κι οι πατούσες μου απ' την ορθοστασία. Σχεδόν πέντε.

Κάνω ένα τελευταίο τσεκάρισμα: καπνός, αναπτήρας, κινητό, κλειδιά. Όλα κομπλέ. Ξανακοιτάω. Σχεδόν πέντε. Πάλι. «Χέστο, μην το κοιτάς» σκέφτηκα. Όπου να ναι.

Θα βγω από δω και θα ρουφήξω τη ζωή εκεί έξω, θα βρω τι μου φταίει, θα διασκεδάσω, ίσως και να ερωτευτώ! Θα διεκδικήσω όλα όσα μου ανήκουν. Θα φωνάξω, θα επιτεθώ! Καιρός μου είναι. Όπου να ναι.

Καμπανάκι.

«Πρωινή όπως κάθε μέρα! Η αγαπημένη μου υπάλληλος! Η μόνη μου υπάλληλος.»

«Καλημέρα αφεντικό»

«Μα.πάλι σταμάτησε το ρολόι;»

«Ναι;»

«Μα ναι! Δες και μόνη σου!»

«Πράγματι»

«Για μια στιγμή. τι βαστάς στα χέρια σου;»

«Εγώ; Που αφεντικό;»

«Μα στα χέρια σου αγαπημένη μου υπάλληλε, στα χέρια σου!»

«Α! Οι μπαταρίες.»

«Οι μπαταρίες αγαπημένη μου, οι μπαταρίες!»

«Ορίστε Αφεντικό. συγνώμη»

«Παρακαλώ καλή μου, παρακαλώ.Γύρνα τώρα να στις ξαναβάλω.ορίστε, έτοιμη.Καλημέρα σου πα;»


posted by ion's friend George P.

13.7.07

Goodmorning Birthday Girl!!!



ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΙΟΝ!!!!!!!


posted by elafini

9.7.07


Κάποιος χτύπησε την πόρτα του
Πολυαγαπημένου. Μια φωνή ρώτησε: "Ποιος
είναι;" "Εγώ", απάντησε ο επισκέπτης.
Τότε η φωνή είπε: "Δεν υπάρχει
εδώ χώρος για μένα και για σένα". Κ' η
πόρτα έμεινε κλειστή.

Ύστερα από χρόνια μοναξιάς και
στερήσεων , ο άνθρωπος ξαναπήγε και
χτύπησε την πόρτα του Πολυαγαπημένου.
Η φωνή ρώτησε: "Ποιος είναι;"
"Εσύ", απάντησε ο επισκέπτης. Κ' η πόρτα
άνοιξε.


Μεβλανά Τζελαλουντίν Ρουμί

(Μετ: Γιάννης Υφαντής. Από το βιβλίο
"Μυστικοί της Ανατολής")


5.7.07

Ευτυχώς που έκλεισα θέση...



Στις 10 Αυγούστου 2005, στη Νέα Υόρκη, η Space Adventures Ltd ανακοίνωσε τη διαθεσιμότητα εμπορικών διαστημικών πτήσεων στη μακρινή πλευρά του φεγγαριού. Η εταιρία, η οποία έχει διοργανώσει διαστημικές πτήσεις για τους πρώτους ιδιωτικούς εξερευνητές του διαστήματος, τον Αμερικανό επιχειρηματία Ντένις Τίτο και τον "πρώτο Αφρικανό στο διάστημα" Μαρκ Σάτλγουορθ, αποκάλυψε τις λεπτομέρειες της αποστολής που ονομάζεται DSE-Alpha, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου.

Η DSE-Alpha, η πρώτη από μια σειρά διαστημικών αποστολών που θα διεξαχθούν στο πλαίσιο του προγράμματος DSE (Deep Space Expeditions) της Space Adventures, έγινε δυνατή μέσω της μακρόχρονης συνεργασίας της εταιρίας με την Ομοσπονδιακή Διαστημική Υπηρεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας (FSA) και την Επιχείρηση Πυραύλων και Διαστήματος (RSC Energia).

Για την αποστολή θα χρησιμοποιηθεί το εύρωστο διαστημόπλοιο Σογιούζ, που θα κυβερνηθεί από ένα Ρώσο κοσμοναύτη, και θα εκτοξευτεί το νωρίτερο το 2008. Δύο εμπορικές θέσεις είναι διαθέσιμες με κόστος 100.000.000 δολάρια η καθεμία. Πριν ξεκινήσει η αποστολή, θα έχουν διεκπεραιωθεί η ανάλογη έρευνα και ανάπτυξη, οι μετατροπές στο αεροσκάφος, ενώ επίσης οι απαιτούμενες επανδρωμένες και μη δοκιμαστικές πτήσεις θα έχουν ολοκληρωθεί. Νωρίτερα φέτος, και σε συντονισμό με τη Ρωσική Ομοσπονδία (FSA), η Space Adventures ανέθεσε στην RSC Energia να μελετήσει τη δυνατότητα μιας επανδρωμένης πτήσης του Σογιούζ στο φεγγάρι. Η RSC Energia πρότεινε δύο τεχνικά πραγματοποιήσιμες εναλλακτικές: Η πρώτη είναι μια αποστολή στο φεγγάρι μέσω απευθείας συνάντησης και διασύνδεσης σε πτήση χαμηλής τροχιάς με ενός υψηλότερου επιπέδου προωστικό πύραυλο εκτόξευσης, ενώ η δεύτερη θα περιλάμβανε μια πολυήμερη επίσκεψη στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), την οποία θα ακολουθούσε η διασύνδεση με τον υψηλού επιπέδου προωστικό πύραυλο εκτόξευσης. Η διάρκεια της πρώτης αποστολής θα διαρκούσε από 8-9 ημέρες, ενώ η δεύτερη αποστολή θα διαρκούσε από 9-21 ημέρες. "Η υψηλή αξιοπιστία του Σογιούζ είναι αποτέλεσμα της συνεχούς του εξέλιξης και βελτίωσης που γεφυρώνει το χάσμα με την πρώτη δεκαετία επανδρωμένης πτήσης. Γνωρίζοντας ότι το Σογιούζ εξαρχής κατασκευάστηκε με σκοπό τις επανδρωμένες πτήσεις στο φεγγάρι, είμαστε αισιόδοξοι ότι οι μελέτες μας θα καταλήξουν σε θετικά αποτελέσματα σχετικά με τη δυνατότητα του οχήματος να πάει στο φεγγάρι", είπε ο Anatoly Preminov, Διευθυντής της Ομοσπονδιακής Διαστημικής Υπηρεσίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας (FSA). "Οι απαιτούμενες μετατροπές που πρέπει να γίνουν στο διαστημικό αεροσκάφος είναι πολύ κατανοητές και μπορούν να εφαρμοστούν. Αυτή η εμπορική αποστολή θεωρείται πολύτιμο συμπλήρωμα για τους συνολικούς στόχους της εταιρίας σχετικά με το πρόγραμμα επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων". Οι μελλοντικές βαθιές διαστημικές αποστολές (DSE) θα περιλαμβάνουν σεληνιακής τροχιάς και σεληνιακής επιφάνειας αποστολές. "Η Space Adventures συνεχίζει να επενδύει στην υπάρχουσα τεχνολογία και στα αναπτυξιακά έργα, προκειμένου να παρέχει ευκαιρίες διαστημικών πτήσεων σε ιδιώτες", προσθέτει ο κ. Aντερσον. Οι συνεχείς αποστολές DSE-Alpha θα οδηγήσουν τελικά σε μια προσγείωση στο φεγγάρι".

Πρόσφατα, ο Γκρέγκορι Όλσεν, διδάκτωρ από το New Jersey, ολοκληρώνει τις προετοιμασίες του στο Εκπαιδευτικό Κέντρο του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν, για μια δεκαήμερη επίσκεψη στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS). Η ημερομηνία παρουσίασης έχει προγραμματιστεί για την 1η Οκτωβρίου 2005.

H Space Adventures, η μόνη εταιρία που έχει στείλει ιδιώτες εξερευνητές του διαστήματος στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), εδρεύει στο Aρλιγκτον και έχει γραφεία στο Ακρωτήρι Κανάβεραλ, τη Μόσχα και το Τόκιο. Προσφέρει μια ποικιλία προγραμμάτων μηδενικής βαρύτητας, πτήσεις με MiG, εκπαίδευση κοσμοναυτών, προγράμματα ελέγχου διαστημικών πτήσεων και κρατήσεις για μελλοντικές διαστημικές πτήσεις.


posted by elafini

30.6.07

ΕΚΚΛΗΣΗ


ΑΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ - ΔΑΣΟΛΟΓΟΣ Ή ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ:


ΟΣΑ ΕΛΑΦΙΑ ΑΠΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟΥ.

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ.


Ενημέρωση: Σύμφωνα με το Δασαρχείο, τα ζώα είναι καλυμμένα για σήμερα και αύριο. Από Δευτέρας, κανένας δεν ξέρει.


27.6.07

Προορισμός-Destination-Destiny

Άμα ρωτήσεις θα σου πουν
Ποιον να ρωτήσεις όμως;
Στους παντογνώστες τους σοφούς
ποιος να πηγαίνει δρόμος;


Μάλλον κανένα δε σε πάει
Επίγειο μονοπάτι
Όμως στο δρόμο ψάχνοντας
Ίσως κερδίσεις κάτι

Ίσως ακόμα και να βρεις
Αν ήτανε γραφτό σου
Εκεί στα ξένα στα άπατα
Τον ίδιο τον εαυτό σου.


posted by papi





25.6.07

Σε κοιταζω , σε παρατηρω.
Καθεσαι απεναντι μου,
καπνιζοντας και πινοντας κοκκινο κρασι.
Δεν εχουν περασει παρα μερικα λεπτα
απο την στιγμη που με κτυπησες.
Στεκομουν εκει χωρις αντιδραση.
Σε κοιταζα με μισος.
Σου ειχα ζητησει να σταματησουμε αυτον τον ανοητο καυγα.
Δεν οδηγουσε πουθενα παρα μονο στην βια.
Στο ειπα κιολας, η βια γενναει βια,
μην συνεχιζεις.
Εσυ ηθελες να πεις περισσοτερα,
να βγαλεις απο μεσα σου οτι αισθανοσουν.
Μου ειπες πως ειχε ερθει η ωρα να μαθω ποσο θανασιμη ησουν.
Πως την προδοσια μου θα την πληρωνα ακριβα.
Τοτε ηταν που με κτυπησες, δυνατα ,
πανω ακριβως στο αυτι.
Για να με πονεσεις περισσοτερο.
Ειδες στα ματια μου τον πονο,
ενιωσες την λεξη που επνιξα στην κραυγη μου.
Ειδες το μισος μου για σενα.
Και γελασες δυνατα, υστερικα,
μολις καταλαβες πως δεν θα αντιδρουσα.
Εκανες δυο βηματα πισω
και πηγες στην κουζινα να βαλεις στο ποτηρι το κρασι.
Ετσι βρεθηκαμε στους καναπεδες ,
σχεδον αντικρυστα ο ενας απο τον αλλον.
Αναψαμε τσιγαρο σχεδον ταυτοχρονα.
Τραβηξα δυο τρεις βιαστικες ρουφηξιες για να καλμαρω λιγο.
Εσυ ανακατευεις τον καπνο
μαζι με γουλιες κοκκινου κρασιου.
Δεν μιλαμε.
Ουτε καν με κοιτας.
Προσπαθω να παρω το βλεμμα μου απο πανω σου,
αλλα δεν μπορω.
Θελω να ξεχασω αυτο που εγινε, τα λογια σου,
τον ανοητο καυγα μας αλλα δεν μπορω.
Πως μπορεις να εισαι τοσο κακια μαζι μου?
Πως μπορεις να με προσβαλλεις ετσι?
προσπαθεις να βολευτεις στον καναπε καλυτερα.
Καθως απλωνεις τα ποδια σου ,
κατα λαθος σηκωθηκε λιγο η φουστα σου.
Ειναι δυνατον να το κανεις επιτηδες?
Ακομα και τωρα να παιζεις μαζι μου?
Γιατι παιζεις μαζι μου, αυτο το παραξενο παιχνιδι?
Χωρις να μου δινεις καθολου σημασια
να με ελεγχεις τοσο πολυ?
Δεν μπορω να παρω το βλεμμα μου απο τα ποδια σου.
πρεπει να ηρεμησω κι’εγω
για να μην γινουν χειροτερα τα πραγματα.
Αυτη την στιγμη το κρασι φανταζει σαν η μονη διεξοδος.
Δε βαριεσαι, σημερα θα πιω κι’εγω κανα-δυο ποτηρια.
Σηκωνομαι να φερω το ποτηρι μου.-αγαπη μου ,
αν πηγαινεις στην κουζινα
φερε μαζι σου και την μπουκαλα με το κοκκινο κρασι,
κλεισε και τα φωτα σε παρακαλω,
σημερα εχω εναν φοβερο πονοκεφαλο.



posted by zero



22.6.07

blogging: το παράξενο











Παράξενο παιχνίδι αυτό το blogging. Μέσα σε μια στιγμή μπορείς να δημιουργήσεις μια παράλληλη περσόνα, να την υποδύεσαι με ευλάβεια για ένα χρονικό διάστημα, να γνωρίζεις και να συγχρωτίζεσαι με άλλες παράλληλες ηλεκτρονικές προσωπικότητες και ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένει κανείς, ίσως ούτε εσύ ο ίδιος, να αποποιείσαι τον ψηφιακό σου εαυτό και να μην ξαναεμφανίζεσαι.
Ίσως έτσι θα θέλαμε να είναι η ζωή μας πραγματικά. Να εμφανιζόμαστε όταν και όπου επιθυμούμε, να παίρνουμε και να δίνουμε αυτό που θέλουμε, και να φεύγουμε δίχως ίχνος, δίχως ενοχή, δίχως λόγο. Και όταν αισθανθούμε την ανάγκη, να ξαναμπαίνουμε στο σύμπαν των ιστολογίων ως άλλοι, διαφορετικοί αστερισμοί. Πού αλλού υπάρχει τέτοια ελευθερία εισόδου και φυγής; Πού αλλού έχει καθένας μας τη δυνατότητα να πλάσει όποιον εαυτό θέλει και να τον υποστηρίζει μέχρις ότου δεν θέλει ή δε μπορεί άλλο; Πού αλλού μπορούν σε μια στιγμή και με το πάτημα ενός πλήκτρου να μηδενιστούν σχέσεις που παίρνουν καιρό να χτιστούν;
Γιαυτό λέω, παράξενο παιχνίδι το blogging…



posted by exitmusician

19.6.07

Το παιχνίδι της ζωής του


Ελπίζω να είναι χαλαρωμένο το τζάμι.

Σπρώχνει, το παράθυρο υποχωρεί.

Ανεβαίνει στο πεζούλι. Σαλτάρει μέσα.

Προσγειώνεται δίπλα στο κρεβάτι.

Στέκεται στις άκρες των αθλητικών του και κλείνει τα τζάμια.

Κοιτάει τριγύρω. Η ματιά του καρφώνεται στο τραπέζι.

Στέκεται μπροστά του

Για να δω. Ωραία, έχει αρκετά κέρματα.

Βάζει την ανοιχτή δεξιά παλάμη του στην άκρη του τραπεζιού

και με την αριστερή σπρώχνει τα κέρματα στη φούχτα.

Τα χώνει στην τσέπη.

Πάμε τώρα να φύγουμε.

Πάει στην πόρτα του παλιού ψηλοτάβανου.

Την ανοίγει σιγά σιγά. Στον απέναντι δρόμο κανένας.

Με μεγάλα βήματα διασχίζει την αυλή και βγαίνει στον δρόμο.


Στο τέρμα του στρίβει αριστερά. Φτάνει στην πλατεία.

Στην άκρη της βρίσκονται τα ηλεκτρονικά.

Ανεβαίνει τα σκαλάκια, μπαίνει μέσα.

Ο υπεύθυνος του μαγαζιού του ρίχνει ένα βλέμμα

και γυρνάει πίσω στην τηλεόραση.

‘Καλώς το παιδί.’

Κουνάει το κεφάλι του, κάθεται και ρίχνει το πρώτο κέρμα.

Για κανένα δεκάλεπτο σκοτώνει εξωγήινους.

Άλλο ένα μισάωρο καταρρίπτει αεροπλάνα. Μετά πίσω στους εξωγήινους.

Βάζει το χέρι στην τσέπη. Τέλος τα κέρματα. Κατεβάζει το κεφάλι,

το στήθος του γεμίζει και απότομα αδειάζει.


Με αργά βήματα βγαίνει έξω από το μαγαζί. Κατεβαίνει τα σκαλιά.

Βάζει τα χέρια στις τσέπες και προχωράει.

Φτάνει σπίτι. Σπρώχνει την πλαϊνή πορτίτσα, βάζει το χέρι από μέσα

και τραβάει το χερούλι της πόρτας.

Ανοίγει, μπαίνει σπίτι, κλείνει την πόρτα και πάει στο δωμάτιό του.

Ανάβει το ραδιόφωνο, ξαπλώνει στο κρεβάτι

και κοιτώντας το ταβάνι βγάζει το άσπρο πουκάμισο.

Ανοίγει την ζώνη, κατεβάζει το γκρι παντελόνι, ανακάθεται,

λύνει τα μποτάκια, τα βγάζει, μετά τις κάλτσες και το παντελόνι.

Τα πετάει όλα στην καρέκλα απέναντι από το κρεβάτι του

και ξαπλώνει πάλι.


Το λεωφορείο σταματάει στην πλατεία. Κατεβαίνει. Το κεφάλι κάτω.

Βαριέμαι γαμώτο. Τι να κάνω;

Σηκώνει το κεφάλι. Με την άκρη του ματιού του κοιτάει τον υπεύθυνο

που ξεκλειδώνει το μαγαζί.

Λες να δοκιμάσω;

Προχωράει λίγο ακόμη.

Δεν γαμιέται.


Επιταχύνει. Φτάνει σπίτι. Κανένας. Πετάει στο δωμάτιο την τσάντα.

Ξεκλειδώνει την πίσω πόρτα.

Κατεβαίνει βιαστικά τα σκαλιά.


Τρέχοντας σχεδόν, φτάνει στο σπίτι του.

Από το δρόμο το γκαράζ φαίνεται άδειο.

Διασχίζει την αυλή, περνάει το γκαράζ και φτάνει στο παράθυρο.

Δοκιμάζει το τζάμι, ανοίγει. Πηδάει στο πεζούλι, σαλτάρει μέσα.


Πάει κατευθείαν στο τραπέζι.

Τίποτα; Όχι να πάρει. Κάπου αλλού θα έχει, αποκλείεται.

Κοιτάει τριγύρω.

Τα μάτια του σταματάν στην μεγάλη ξύλινη ντουλάπα.

Φτάνει μπροστά της, ανοίγει τα χοντρά φύλλα.

Βάζει το δεξί χέρι στην τσέπη του σακακιού στο βάθος.

Τίποτα. Προχωράει στο επόμενο. Τα ίδια.

Επόμενο.

Χαρτονόμισμα!

Το βγάζει, δύο λίρες.

Μόνο;Κάποιο από τα άλλα σίγουρα κάτι θα...


Θόρυβος κλειδιού. Γυρνάει απότομα.

Κάνει δύο βήματα στα αριστερά.

Ο άντρας γεμίζει την είσοδο.

Παγώνει.

Με δύο βήματα τον φτάνει.

Τον αρπάζει από το πουκάμισο.

‘Τι κάνεις εδώ ρε μπεζεβέγκη;’

‘Θείε…’

Το δεξί χέρι του άντρα σκάει επάνω στο μάγουλό του.

‘Μίλα ρε. Τι κάνεις εδώ;

‘Εγώ…’

Το χέρι ξανασκάει επάνω στο μάγουλό του.

Τα κουμπιά του πουκάμισου ξεριζώνονται.

Χάνει την ισορροπία του.

Το πίσω μέρος του κεφαλιού κτυπάει στην γωνιά της ντουλάπας.



posted by
pan


13.6.07

Ξεκίνησε σαν παιχνίδι αλλά μετά… Παράξενο!












Στην αρχή είχε ξεκινήσει για πλάκα, για να περνάει η ώρα.
Μετά έμεινε σαν συνήθειο όταν βρισκόμασταν με φίλες και μιλούσαμε για τα αισθηματικά μας. Τι κάναμε; Τους έριχνα τα χαρτιά! Φυσικά, ήξερα πάρα πολλά για τα προσωπικά τους και όσο να πεις ήταν αναμενόμενο να πέφτω μέσα στις «προβλέψεις» μου.
Τελευταία με τις καταλήψεις στις σχολές, η τράπουλα επανήλθε στο προσκήνιο: παίζαμε κλέφτες κι αστυνόμοι, μπλόφα (τι γέλια μ’ αυτό το παιχνίδι!), αγωνία, ξερή…ε κάπως να διασκεδάζουμε ανάμεσα στα στράτσα, τις αφισοκολλήσεις, τις εκδηλώσεις, τις συζητήσεις, τις συνελεύσεις. Μαζί με τα άλλα παιχνίδια, λοιπόν, άρχισα και τις πασιέντζες. Το ενδιαφέρον εκπληκτικά μεγάλο, από αγόρια και κορίτσια! Έσπαγα πλάκα έτσι που κανονίζανε μεταξύ τους τη σειρά, σε ποιον θα πω πρώτα και ποιος θα περίμενε. Ο κύκλος των ενδιαφερομένων άνοιξε πολύ και βρέθηκα να ρίχνω τα χαρτιά σε άτομα που ούτε το όνομά τους δεν ήξερα, πόσο μάλλον τα προσωπικά τους. Που είναι το παράξενο; Το παράξενο είναι ότι μετά από λίγο καιρό άρχισαν να έρχονται αυτά τα άτομα, που ούτε το όνομά τους θυμόμουν πλέον, και να μου λένε ότι τους τα βρήκα όλα στα χαρτιά και όπως τα είπα έτσι έγιναν τελικά!! Στην αρχή το θεώρησα σύμπτωση και το έριχνα στην πλάκα: «Είδες το κληρονομικό χάρισμα! Ξεχάστε τα τα τζάμπα, θα βάλω ταρίφα!». Έλα μου όμως που τα κρούσματα άρχισαν να πληθαίνουν! Όλο και πιο πολλοί έρχονταν και μου ζητούσαν να τους ρίξω πάλι τα χαρτιά γιατί την προηγούμενη φορά βγήκανε όλα ή να τους τα ρίξω για πρώτη φορά επειδή «άκουσαν» (!!!) ότι τα βρίσκω όλα!!! Έπαψε πλέον να είναι αστείο. Άρχισα να βλέπω πρόσωπα καταστεναχωρημένα όταν έλεγα κάτι δυσάρεστο και άτομα να βασίζουν τις αποφάσεις τους σε ό,τι άκουγαν από την πασιέντζα. Τρόμαξα! Και το σταμάτησα αμέσως.


posted by παπί


11.6.07

το παραξενο παιχνιδι της μοιρας...














Σηκωθηκε απο το τραπεζι μαζευοντας ολα τα πραγματα του και αφηνοντας χρηματα πολυ περισσοτερα απο αυτα που εγραφε η αποδειξη, χωθηκε μαζι με τους πολυαριθμους τουριστες στη στοα της Duomo. Η καρδια του χτυπουσε ακανονιστα και πιστευε πως ο αυτος ο βομβος που ακουγε μες στα αυτια του ηταν ικανος να ακουστει κι απο τους γυρψ του. Για μια στιγμη φοβηθηκε πως η καρδια του θα τον προδιδε και θα γινοταν αντιληπτος απο ολους. Το δονουμενο κινητο του τηλεφωνο τον εβγαλε απο τις σκεψεις του.
-Γεια σου μπαμπουλι μου.
Η μικρη του Αλκηστη. Ο θησαυρος του. Το κρυμμενο νοημα πισω απο ολες τις πραξεις του.
-Μου πηρες την κουκλιτσα που σου ζητησα?
-Φυσικα πριντσεσα μου. Πρωτα απ¨ολα μολις εφτασα στο Μιλανο αυτο εκανα, ειπε με μια δοση υπερβολης.
-Αχ πολυ σ¨αγαπω μπαμπουλι μου, γεια σου τωρα. Το τηλεφωνο εμεινε αηχο για μερικες στιγμες μεχρι να απαντησει η Ελσα η γυναικα του. Να μην της ταζεις τον ουρανο αλλη φορα, ειπε και ενιωσε το χαμογελο της στην αλλη ακρη του ακουστικου. Τωρα που ξερει οτι θα παρει αυτο που ζητησε δεν την ενδιαφερει τιποτε αλλο. Την κακομαθαινεις.
-Αφου ειναι χαρα μου να σας φερνω δωρα κι οταν βλεπω τα χαρουμενα προσωπα σας χαιρομαι διπλά εγω.
-Εισαι καλα? ρωτησε η Ελσα με κεινο το γνωριμο ενδιαφερον της.
-Μια χαρα. Ελπιζω να τελειωσω γρηγορα και να επιστρεψω οπως υπολογισα.
-Να προσεχεις.
-Θα προσεχω.
Εβαλε το τηλεφωνο στην εσωτερικη τσεπη του σακακιου του και εστριψε δεξια στην Montenapoleone. Ο Ισιδωρος στεκοταν εκει μπροστα στη μπουτικ του Versace, οπως ειχαν συμφωνησει. Τι ειχε αυτος ο αντρας και τον εκανε να νιωθει ετσι? Γιατι καθε φορα που τον εβλεπε ενιωθε αυτη την ακατανικητη επιθυμια να τον δειρει, να τον κανει να πονεσει και μετα να τον φιλησει, να τον χαιδεψει και να τον κανει να νιωσει ομορφα. Απο τοτε που ο Ισιδωρος ηρθε να συνεργαστουν στο τμημα της εταιριας που δουλευε, ενιωθε αυτα τα ακραια και αντικρουομενα συναισθηματα. Δεν ηθελε να παραδεχτει πως ενιωθε μια ζωωδη ελξη απεναντι στον Ισιδωρο. Και δεν του ειχε συμβει ποτε κατι αντιστοιχο. Ανικανος να παραδεχτει τι του συνεβαινε χωνοταν ολο και πιο βαθια σ¨αυτο το παραξενο παιχνιδι που του επεφυλασε η μοιρα του. Το μονο που ηθελε ηταν να γρονθοκοπησει το προσωπο του Ισιδωρου μεχρι να ματωσει και μετα να φιλησει τις ματωμενες πληγες του. Σαν μικρο παιδι ενιωθε ενοχος για τις σκεψεις του και για τις σκανταλιες που σκαρφιζοταν. Το σφυριγμα των φρενων τον εβγαλε απο τον κυκεωνα των σκεψεων του. Κοιταξε απεναντι και αντιληφθηκε πως υπηρχε μαζεμενος κοσμος ολογυρα αλλα ο Ισιδωρος δεν φαινοταν πουθενα. Ετρεξε αμεσως προς τα εκει γεματος αγωνια φοβουμενος πως ειχε συμβει κατι τραγικο. Ενιωσε να σκιζει τα σωθικα του μια παγωμενη λεπιδα. Το αυτοκινητο με την τρελλη πορεια ειχε χτυπησει τον Ισιδωρο που κειτοταν ακινητος με τα ματια ανοιχτα και παγωμενα. Τα δακρυα που κυλησαν απο τα ματια του πνιγονταν μεσα σε λυγμους και αναφυλλητα. Το προσωπο του Ισιδωρου συσπαστηκε και γυρισε προς το μερος του. Σ'αγαπησα .... Αντιο.... Εκλεισε τα ματια και εγειρε το κεφαλι του. Αντιο ... απαντησε και αρχισε να κλαιει σαν μικρο παιδι. Για αλλη μια φορα στο παραξενο παιχνιδι της μοιρας του βγηκε χαμενος. Η μηπως νικητης?


posted by Ala Grecque :-)



8.6.07

Καημένε μπαμπά...



















-Έλα... Άσε το playstation. Δεν βαρέθηκες;

-Βαρέθηκα αλλά τι να κάνω; Μόνο Σάββατο και Κυριακή μπορώ να παίξω με τους φίλους μου.
-Δίκιο έχεις και συ... Έτσι που έγινε η κατάσταση, με τι άλλο να παίξεις...

-Με τι έπαιζες εσύ στην ηλικία μου μπαμπά;

-Έπαιζα με τα παιδιά της γειτονιάς, στο δρόμο, στην αλάνα, έξω...

-Εννοώ, τι παιχνίδια;

-Ου! Πολλά... Κρυφτό, κυνηγητό, κλέφτες κι αστυνόμοι, αγαλματάκια,πόλεμο, ποδόσφαιρο....

Όποιος είχε καλή, "πέτσινη" μπάλα, ήταν αρχηγός στη γειτονιά. Έλυνε και έδενε στην παρέα.
-Όχι ρε μπαμπά... Δεν εννοώ αυτό. Τι παιχνίδια είχες στο playstation;
-Δεν είχαμε τέτοια παιχνίδια γιε μου τότε.

-Ούτε gameboy είχατε;

-Ούτε...

-Καημένε μπαμπά...

-Γιατί καημένος;

-Τώρα καταλαβαίνω γιατί παίζεις παιχνίδια στον υπολογιστή σου.
-Ευτυχώς που με καταλαβαίνεις και συ παιδί μου. Ευτυχώς.



(Εντάξει, εντάξει. Ξέρω ότι οι κουλτουριάρες ξενοδόχες μας όταν λένε "παράξενο παιχνίδι" το εννοούν μεταφορικά. Πειράζει που το πήρα τοις μετρητοίς; Όχι ε; )


posted by A.F.Marx


4.6.07

Εν αρχη ην ...In Love (alagrecque)


Και τοτε αντικρυσα αυτο που τοσο καιρο δεν εβλεπα. Ηταν ερωτας. Ξεχασμενος. Πεθαμενος. Καταχωνιασμενος στα βαθια και κρυφα μυχια μου. Μια γλυκεια αναμνηση με παρεσυρε στη δινη των συναισθηματων μου. Ξυπνησε τον εφηβο που ειχα ξεχασει πριν χρονια σε εκεινο το σχολειο. Εκει που πρωτογνωρισα τον ερωτα. Εκει που αναρωτηθηκα για πρωτη φορα τι μου συνεβαινε. Δεν ηξερα τι ενιωθα. Μουδιασμενος απο τη θωρια του ερωτα, αδυναμος και συναμα ικανος για ολα. Συνεπαρμενος απο αυτο που συνειδητοποιουσα, αφησα ενα δακρυ κι ενα χαμογελο να περιπλανηθουν στο κενο. Μου κοβεις την ανασα. Κλεβεις ολη τη δυναμη του μυαλου μου. Ξυπνας ζωγραφιες αλλοτε σαν του Matisse απλες φιγουρες γεματες χρωματα κι αλλοτε σαν της Lempicka ερωτικες και δυναμικες. Μου χαμογελας. Δεν γνωριζεις. Η μηπως γνωριζεις? Κι ομως το νιωθω. Θελω να πιω κρασι απο τα χειλη σου. Να φιλησω τα σημαδια σου. Να χαιδεψω τις αναμνησεις σου. Να σε χαζευω οσο κοιμασαι. Κι οταν ξυπνησεις θελω να ειμαι εκει να σου πω την πρωτη καλημερα. Θελω να σου πω πολλα. Αρκουμαι στο να περιμενω. Προς το παρον σου λεω μονο αυτο το γεια. Θα σου πω κι αλλα. Συντομα...

posted by alagrecque

2.6.07

Η αρχή έγινε χθές..



συνεχίζουμε μαζί...



posted by elafini & ion

1.6.07

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

31.5.07

1η Ιουνίου

Για αύριο...

Σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία, σας ενημερώνουμε ότι:

α) Την Παρασκευή 1η Ιουνίου, όλοι οι bloggers θα ανεβάσουμε ένα post με τον κοινό τίτλο "Για την Αμαλία".
β) Το τελικό κείμενο που θα αποσταλλεί με e-mail σε υπουργεία, αρμόδιους φορείς, κλπ έχει ήδη αναρτηθεί και όποιος θέλει μπορεί να το αντιγράψει και να το δημοσιεύσει (όχι πρίν την Παρασκευή). Επίσης θα βρείτε λίστες με links, μεταφρασμένα κείμενα και δελτία τύπου.
γ) Έχει ανοίξει ένα προσωρινό blog για την τελική φάση του συντονισμού της όλης προσπάθειας, με τίτλο Για την Αμαλία. Όσοι θέλετε να συνεισφέρετε ώστε να δικαιωθεί κάποτε ο αγώνας της Αμαλίας, μπορείτε να ενημερωθείτε από εκεί για όλες τις λεπτομέρειες της συλλογικής αυτής δράσης. Δηλώστε συμμετοχή για να γίνετε contributors και ενημερώστε όσους μπορείτε.

Σας ευχαριστούμε.

(Πληροφορίες για τη δράση μας εδώ κι εδώ. Η λίστα των λινκς εδώ. )